تا دلم همیشه به مهربانی ات قرص باشد…

امام سجاد ( علیه السلام) فرمودند:《دعای مومن یکی از سه فایده را دارد:

یا برای او ذخیره می گردد،

یا در دنیا برآورده می شود،

یا بلا را دفع می کند.》

تحت العقول، صفحه ۱۸۰

غیبت به معنای عدم شناخت است، نه به معنای ممکن نبودن ملاقات، نه به معنی ندیدن امام زمان (علیه السلام).
علامه مجلسی در بحارالانوار، در قسمت نوّاب اربعه و صاحب مکیال المکارم آورده اند که حسین بن روح سوّمین نماینده ی امام زمان (علیه السلام) می فرماید:« وَ اللهِ اِنَّ صاحِبَ هذَا الاَمرِ لَیَحضُرُ المَوسِم کُلَّ سَنَةٍ یَرَی النّاسَ وَ یَعرِفُهُم وَ یَرَونَهُ وَ لا یَعرِفُونَه.» : به خدا قسم آقا امام زمان (علیه السلام) هر سال در ایّام حج در مکّه، در عرفات، در مشعر، در منا حاضر می شوند. هر سال به مکّه مشرف می شوند. همه ی مردم او را می بینند، امّا او را نمی شناسند.
بنابراین، مردم مکّه و حاجیانی که به مکّه رفتند، همه امام زمان (علیه السلام) را در مکّه، در منا، در مشعر، در عرفات می بینند، لکن امام زمان را نمی شناسند. حاجیانی که به مکه رفتند بارها حضرت را در مکّه دیده اند. امام زمان را در ایّام حج چندین بار زیارت کرده اند، ولی نشناختند. پس خود این روایت می گوید: امام زمان (علیه السلام) در عصر و زمان غیبت قابل رؤیت، قابل دیدار و قابل ملاقات است. مردم حضرت را می بینند ولی امام زمان (علیه السلام) را نمی شناسند.

بسمه تعالی
امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) قرن¬ها پیش، از وجود این حقیقت علمی خبر داده، تا امروز فرمایش حضرتش به عنوان یکی از معجزات علمی بزرگ، توجه محافل علمی جهان را به خود جلب نماید.
اهمیت فرمایش حضرت به آن است که تنها اکتفا به صداهای کوچک نفرموده، بلکه می-فرماید: انسان از شنیدن اصوات کوچک و بزرگ کر است، زیرا پیش از کشفیات اخیر فیزیولوژی کسی باور نمی¬کرد که صداهایی باشد که در اثر زیادی ارتعاش و بزرگی آن شنیده نشود.

حضرت علی (علیه السلام) می¬فرماید:
«و کل سمیع غیره یصم لطیف الاصوات، و یصمه کبیرها، و یذهب عنه ما بعد منها؛ هر شنونده¬ای غیراز خداوند از شنیدن اصوات کوچک و بزرگ کر است، و هر قدر که از محل صوت دور شود، به همان میزان کمتر می¬شنود.»
دانشمندان فیزیولوژی پس از تحقیقات می¬گویند:
اصواتی که تعداد ارتعاشات آن در ثانیه از 32 به پایین باشد مانند صدای پای مورچه، مستقیم با این گوش¬ها شنیده نمی¬شود و نیز اصواتی که تعداد ارتعاشات آن در ثانیه بیش از 300000 باشد مانند صدای گردش کره¬ی زمین برای ما شنیده نمی¬شود.

 آیا علی (علیه السلام) یکی از بزرگان دنیاست تا بزرگان را رسد که از او دم زنند؟ یا فرشته¬ی وحی است که فرشتگان ملکوت، منزلت او را بشناسند؟ عارفان از چه دیدگاهی جز دیدگاه مرتبه¬ی عرفانی خویش می¬خواهند به معرفی او پردازند؟ و فلاسفه با کدام مایه¬ای جز دانش¬های محدود خود می¬خواهند به قلّه-ی عظمت او دست یابند؟ شناختی که بزرگان و عارفان و فیلسوفان- با همه¬ی فضایل و دانش¬های برینشان- از او دارند به قدر ظرفیت وجودی و آینه¬ی نفوس محدود آنهاست و علی (علیه السلام) غیر آن است.
*امام خمینی (قدس سره)